O ministro de Cultura acudirá este luns ó enterro do escritor Ramiro Fonte

XORNAL.COM I Barcelona.- O escritor e membro correspondente da Real Academia Galega Ramiro Fonte (Pontedeume, 1957) faleceu nun hospital de Barcelona onde levaba ingresado desde o 23 de setembro. Ramiro Fonte enterrase este luns as 17 horas en Pontedeume, coa asistencia do minstro de Cultura, o socialista galego César Antonio Molina.

Ramiro Fonte, que tamén era director do Instituto Cervantes de Lisboa -nomeono o coruñés Molina-, foi un dos fundadores do colectivo poético Cravo Fondo en 1977 e publicou unha ducia de volumes de poesía, cos que obtivo numerosos premios, entre eles o Esquío, o da Crítica de Galicia, o Premio Losada Diéguez de creación, o Premio da Crítica española ou o Miguel González Garcés.

Tamén é autor de oito novelas, entre elas A ponte nos ollos (2007), conclusión da triloxía Vidas de infancia. Con As pontes no ceo péchase de feito a monumental triloxía Vidas de infancia que Ramiro Fonte decidiu emprender para reconstruír os ecos dunha vila galega, o Pontedeume da súa infancia, contrastándoos co rumor dun tempo histórico. Se nos dous primeiros volumes o relato primaba a vida familiar e o ámbito da escola, nesta terceira entrega o foco argumental alumea as voces da colectividade. Velaí o límpido engado desta serie: un espazo local sen lindeiros, un tempo gris e un cento de figuras inesquecibles, merecedoras de pasar á historia literaria e asumir a representatividade da raza humana. Coma un retratista desas cousas coas que se asaña o esquecemento, o autor arma, cunha prosa garrida, xenerosa en formas e susceptible de perdu-rar, unha novela de vivos mortos e de mortos vivos. Unha obra que mestura lirismo, oralidade, técnica teatral, erudición e filosofías de rueiro e que, baixo os presupostos da narrativa clásica, tamén indaga nas raíces da vocación literaria.

Fonte, licenciado en Filosofía e Letras, foi profesor de Lingua e Literatura Galegas. Membro correspondente da Real Academia Galega. Poeta, narrador, ensaísta, crítico e estudoso da literatura galega, formou parte dos poetas do Colectivo Cravo Fondo. Como poeta publicou: “As cidades da nada” (1983); “Designium” (Xerais 1984), Premio da Crítica e Premio Losada Diéguez de creación; “Pensar na tempestade” (1986); “Pasa un segredo” (Xerais 1989), Premio da Crítica Española; “As lúas suburbanas” (1991); “Adeus norte” (1991), Premio Esquío; “Luz de mediodía” (1995); “Persoas de amor” (1995); “O cazador de libros” (1997); “Mínima moralidade” (1999), Premio González Garcés; “Capitán inverno” (Xerais 1999); e “A rocha dos proscritos” (2001, e Xerais, 2005, edición na que inclúe o libro “O pasaxeiro inmóbil”). A súa obra poética foi antologada na obra “Ámbito dos pasos” (1997). Como ensaísta publicou “As bandeiras do corsario” (1996). Como narrador deuse a coñececer en 1986 co relato “O retornado”, Premio Pedrón de Ouro, ó que seguiron, “Catro novelas sentimentais” (Xerais 1988); “As regras do xogo” (1990); “Aves de paso” (Xerais 1990); “Iluminacións danubianas”, relato incluído no volume “Caderno de viaxe” (Xerais 1989); “Razóns para matar a Martíns”, incluído no volume “O relato breve. Escolma dunha década” (1990); “Os leopardos da lúa” (1993), novela; “Soños eternos” (1994), relato e a triloxía das novelas “Vidas de infan-cia” formada por “Os meus ollos” (Xerais 2003), “Os ollos da ponte” (Xerais 2004) e “A ponte nos ollos” (Xerais 2007).

O director xeral de Edicións Xerais de Galicia, Manuel Bragado, lembra no seu blog o papel de Ramiro Fonte na poesía galega: "A noticia prodúcenos enorme desolación. Abandonounos un amigo de lealtade inquebrantable e un dos grandes, grandes, escritores galegos universais de todos os tempos. A cerimonia do seu pasamento celebrarase en Pontedeume. Con todos os nosos abrazos para Elsa".