Serxio Pazos: “De palique coas maruxas na perruquería pasábao moi ben”

Está que non para. Anda estas semanas “encantado” matando xente nun tándem explosivo con Tonino co que arrinca gargalladas desde os escenarios de toda España con esta obra de teatro. Ademais, estivo o luns en Sanxenxo dando o pregón de inicio de festas, onde triunfou chanceando coas virtudes da vila –como a súa febre construtora “que extenden ata a súa páxina web onde, agás o galego e o castelán, o resto de idiomas está en construción”–, a estética zen da alcaldesa Catalina González, “sempre con roupa frouxa e cómoda” ou “todo o moderno, todo de luxo” que aparece publicitado o Concello.

Non deixou títere con cabeza...

Bo, aínda que sexa un pouco irónico, tamén teño a obriga de castigar a mala xestión, pero sempre con humor e ríndonos diso e deixando claro que son festas, así que non fagamos estragos, non vaia a ser…

Mala xorna, pero con respecto. O caso é que tivo moito éxito. Que é o que lles dá?

É que hai cousas moi curiosas que ocorreron aquí que non podo deixar pasar. Dar, doulles cariño, moita enerxía e rirnos xuntos con cousas que son moi deles, desde a capacidade construtora que levan nos xenes, á capacidade de pórse a dieta e apertarse o cinto –hasta Catalina, a alcaldesa, aceptou o meu cinto para apertarlo ela tamén e dar exemplo– ou as cousas raras que pasan no Concello, como o accidente, raro, raro, raro dunha señora maior que meteu o seu coche ata a cociña en dúas casas coa mesma manobra, dando cara adiante e atrás.

Imaxino que terá que ver coa súa nova obra de teatro. Pero onde deixou a coleta e as patillas de bandoleiro, é que non son propios de asasinos?

Espero que a xente me vexa guapo, carallo! A verdade é que ten bastante que ver, pero aproveitei o novo papel de asasino en serie –por certo lembrar que ando con Tonino de xira nesta comedia negra e que busco concellos que me contraten– para liberarme de tanta tintura e perruquería, da coleta e das patillas. Agora son un home libre e iso que de palique nas perruquerías coas maruxas pasábao moi ben.

Véselle moi metido no papel de asasino...

Pois si, Matei a un tipo póñoa en marcha coa miña nova compañía de teatro, Bambolinas Asasinas, onde me convirto nun asasino en serie sen darme conta e coa complicidade da miña familia e a desesperación do meu psicólogo, así que eu encantado, porque empecei con receos, pero ao final vou pillandolle o gustillo e crendomo ata en cada día normal. Voume a expoñer a que sexa algo máis que traballo…

E ese cambio repentino ao teatro, acaso goza máis na escea que na tele ou o cine?

Gozo a tope, máis e mellor onde me paguen (risas). En serio, o teatro permite un contacto co público especial e diferente. Ademais é mentira que a xente non vaia ao teatro. Cada vez máis. Para min, é un bo cambio de linguaxe e de expresión. A tele é máis fácil de tragar, máis cómoda.

Ten fama de ‘echao p’alante’. Cómpre na súa profesión?

Necesario non, pero é unha profesión bastante dura, con moitos altibaixos. Así que se tes peito, mellor que mellor. E peito, eu teño dabondo.

Asilvestrado que lle dicía Wyoming e pouco tecnolóxico que che definías a ti mesmo cando seu perfomance da cabina de cristal. Séguese pelexando cos adiantos tecnolóxicos?

Vou aprendendo aos poucos, pero os rapaces de agora xa veñen cun chip especial e non lles costa nada facer cousas que a min lévanme un bo rato. Co rato do PC, para facer un mal chiste.

Non negará que para traballar en CQC necesítase ser un pouco, digamos, traveso ou ir armado de certa mala xorna...

Mala xorna eu… iso non mo dis na rúa, carallo! En serio, había que ir moi ben preparado, para a guerra. Primeiro, a física, loitando cos escoltas, e despois verbal, pelexando cos políticos que non querían responder ao que lles preguntabas e que saían polos Cerros de Ubeda que, por certo, son uns outeiros moi bonitos.

Con quen non se lle podería deixar só? Nunha entrevista, enténdese.

Contigo se te depilas as pernas e te maquillas a barba e pídesme que ceemos nun restaurante bonito. Aínda que preferiría unha entrevista ás cegas no mesmo sitio con Scarlett Johansson.

Por que non promove unha illa dos famosos en Galicia? Pódese invadir as Ons, as Cíes, algunha outra que se lle ocorra.

Home, non será por falta de illas, porque aquí temos moitas, pero non sei se serán pequeniñas para iso. O que dubido é se teremos tanto famoso para iso. O que eu faría sería unha illa dos políticos. Poríaos alí a todos xuntos a ver se son capaces de entenderse, illados e sen as vantaxes que teñen como políticos. Iso si que sería un bo programa. Velos a todos en directo e en taparrabos e intentando levarse ben... Porque, cando hai que comer, cando os problemas son de verdade e se lles atende como corresponde, as diferenzas políticas óbvianse e as prioridades son outras. Mira por onde, acábasme de dar unha idea, vouno propoñer á TVG. Se sae algo, compartimos copyright.