François Truffaut, o cineasta que filmaba novelas

O poeta e ensaísta gaditano Luis García Gil, autor de François Truffaut (Cátedra, colección Cineastas), que presentará o xoves no Festival de Cine de Cádiz, dixo a Efe que no seu libro profunda na relación do director coa literatura e que “poucos cineastas amaron tanto os libros” coma el. O polifacético cineasta Gonzalo García Pelayo e o profesor da Universidade de Cádiz Antonio Serrano Cueto presentarán no Centro Cultural Raíña Sofía de Cádiz este estudo de case trescentas páxinas no que o seu autor tratou de ofrecer “unha síntese do seu cine e do contexto no que desenvolveu a súa obra”.

“Quixen darlle unha especial importancia no meu traballo á relación de Truffaut coa literatura; a súa adaptación de Fahrenheit 451, de Bradbury, é un exemplo do seu amor polos libros; todo o seu cine está cheo de chiscadelas literarias aos autores que admiraba. Balzac, Hugo, Cocteau, Gide ou Proust están presentes directa ou indirectamente nas súas películas”, sinalou García Gil. Estas chiscadelas supón “unha forma de renderlles tributo” a estes autores, “como cando recuperou do ostracismo a Henri Pierre Roche”, sinalou García Gil, quen cualificou de “importantísima” a influencia de Truffaut no cine.

“El dicía que o cine era máis harmonioso que a vida e no cine achou as respostas que non atopou na vida; primeiro como enfant terrible da crítica e logo como director de cine a súa achega foi fundamental”, sinalou o autor. Truffaut tamén foi “un defensor constante da infancia; Antoine Doinel, a Sabine d’A pel suave, O pequeno salvaxe, todos son exemplos de infancias maltratadas ou carentes de tenrura fronte á falta de sensibilidade do mundo adulto; Truffaut amaba os nenos e as mulleres ás que soubo retratar na pantalla co seu forte temperamento moi por encima da fraxilidade dos homes”.

A 'TRAICIÓN' Á NOUVELLE VAGUE

O estudo tamén aborda as acusacións de aburguesamento e de encartarse a un cine comercial, de traizoarse, de que foi obxecto Truffaut, algo que “non é certo”, segundo o autor do libro. “Truffaut tratou de facer as películas que amou na súa mocidade, de aí o seu gusto polo cine negro e polas historias arrebatadoras do estilo de Johnny Guitar, película que amaba. Hai que mirar o cine de Truffaut sen estes prexuízos, fóra de tópicos, dándose conta ata que punto o seu cine foi necesario elixindo un camiño que non foi o camiño da ruptura elixido por Godard, porque a súa personalidade como cineasta era outra moi distinta”, engadiu.

Á pregunta de cal é a súa mellor película, García Gil contestou que se tivese que elixir unha soa “sería Jules e Jim, que representa como poucas esa síntese de tradición e modernidade que baña o seu cine desde a súa ópera prima, aínda que outra película clave da súa filmografía é a testamentaria A habitación verde, que foi ignorada en España malia a ser unha das súas obras máis fermosas.”

“A figura de Truffaut esixe unha urxente revisión; algúns que formaron parte da súa xeración déronlle as costas ao seu cine; din que as súas películas envelleceron mal e que traizoou os principios da nouvelle vague; non estou de acordo”, afirmou García Gil, para engadir que “Truffaut esixe ser descuberto polas novas xeracións. É un cineasta vivo, un poeta da imaxe e un creador coherente e extraordinariamente sensible; o seu universo e o seu talante non teñen demasiados equivalentes na historia do cine europeo”, concluíu.