O artista galego Antón Lamazares inaugurou onte no Queen Sofía Spanish Institute de Manhattan unha retrospectiva coa que os neoiorquinos poderán ver ata o vindeiro 17 de xaneiro as obras máis importantes que o lalinense creou entre 1986 e 2003. “É moi gratificante volver expor en Nova York, unha cidade na que vivín entre 1987 e 1988, cando saín por primeira vez a traballar fóra de España, unha experiencia que me veu moi ben para a miña carreira”, explicou en declaracións a Efe o artista, unha das grandes figuras do panorama pictórico español.
Con case vinte creacións, esta “pequena retrospectiva”, como a define Lamazares, ofrece unha visión da súa traxectoria pictórica e céntrase nalgunhas das que se consideran as mellores obras de mediano formato que realizou nas últimas décadas coa súa habitual técnica a base de pintura industrial, cartón e madeira.
“Os cadros que se seleccionaron para esta exposición queren ser, como sempre, unha viaxe ao centro da miña alma. Creo que este tema é importante tanto nunha pequena aldea de Galicia, onde eu nacín, como nunha gran cidade como Nova York”, engadiu este artista natural de Lalín (Pontevedra).
Antón Lamazares, cuxa obra se expón en numerosos países do mundo, asegura que ao longo dos anos, “como lle ocorreu a moitos artistas” antes, a súa evolución baseouse sobre todo en “seguir contando as mesmas cousas, os temas de sempre, pero tratando de contalas mellor”.
A exposición mostra como esas temáticas seguen a ser “o amor, o viño, a morte, o soño e a primavera, o verán e o outono, eses temas eternos da pintura”, explicou o artista nacido en 1954, a quen xa se lle dedicaron retrospectivas similares en Eslovenia e Hungría.
“A obra de Antón recórdanos, por encima de todo, o importante que é coidar do sutil e das cousas pequenas, algo que as grandes megalópolis, como Nova York, caracterizadas polo descomunal e por un tempo acelerado, tenden a esquecer”, explicou o comisario da mostra, Javier Fontes Feo.
Lamazares, ademais, aproveitará a súa visita a Nova York para rodar novas imaxes do documental Horizonte sen dono, que realizan os irmáns Nayra e Javier Sanz co artista galego como protagonista e que fala, segundo explicaron a Efe os autores, da importancia da poesía e a pintura no século XXI como forma de entender a vida.
O artista galego deuse a coñecer nos anos setenta, realizou a súa primeira exposición individual en 1976, e xa nos anos oitenta converteríase nunha das figuras destacadas do grupo Atlántica, movemento que revitalizou a plástica galega cunha pintura realizada sobre soportes de refugallo como madeiras usadas e cartóns.
Esta exposición está organizada pola Sociedade Estatal para a Acción Cultural Exterior de España (Seacex) e a Dirección de Relacións Culturais e Científicas do Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación español.
