O poeta e ensaísta mexicano José Emilio Pacheco obtivo o Premio Cervantes 2009. O presidente do Xurado e representante da Real Academia Española, José Antonio Pascual, describiu este autor como “un poeta excepcional da vida cotiá cunha gran capacidade para crear un mundo propio”. Pola súa banda, a ministra de Cultura, Ángeles González-Sinde, destacou de Pacheco, ao anunciar o fallo do xurado, “o seu uso lingüístico impecable, a súa profundade liberdade do pensamento e o seu afastamento da realidade cando é necesario”.
O galardoado, que hai pouco visitou España para recibir o XVIII Premio Reina Sofía de Poesía, volverá a España para recibir este Premio que conta cunha dotación económica que ascende aos 125.000 euros.
Pacheco naceu en Ciudad de México en xuño de 1939. Ademais de poeta e prosista, consagrouse tamén como tradutor, traballando como director e editor de coleccións bibliográficas e diversas publicacións e suplementos culturais. Da súa obra poética destacan Los elementos de la noche, El reposo del fuego, No me preguntes cómo pasó el tiempo ou El silencio de la luna.
O Cervantes unirase á longa lista de recoñecementos coa que conta José Emilio Pacheco. Entre os galardóns que recibiu, hai que sinalar o Premio Nacional de Poesía, o Premio Nacional de Periodismo Literario, ou o Premio García Lorca.
En declaracións a Europapress, Pacheco mostrouse “emocionado e aterrado” polas constantes chamadas telefónicas que recibiu dende que se fixo público o fallo e sinalou que “este Premio Cervantes é para toda a literatura mexicana”. Pacheco, que asegurou que a poesía “é unha comunicación de persoa a persoa”, mestura a tradición clásica e a modernidade da lírica na súa obra e está considerado como un poeta que une realismo, ironía e crítica social en cada un dos seus versos, moitos deles adornados cun ton satírico.
Politicamente correcto
Non faltou algunha voz crítica despois do fallo do Cervantes. O poeta Emilio Ruiz Barrachina asegurou que a concesión do Premio a Pacheco deriva do feito de que se trata dun “galardón politicamente correcto”, e pese a que recoñeceu que “Pacheco sempre foi un poeta moi valente”, indicou que “posiblemente había xente que o merecía máis, pero como sempre hai gustos”.