381 escritores únense á carta dos Premios Nacionais contra Varela

Roberto varela e un home tan listo e instruído que ten domostrado que é moi capaz de dicir parvadas en sete idiomas. Fai unha boa xugada co Conselleiro de Educación, ambos fan coma vaca do pobre: aran ás dúas mans.

No mesmo tempo que o conselleiro abre a bocaza non da as axudas necesarias para a representación galega no salón internacional do cómic, tema no que os galegos dan a talla. É isa a mellor forma de dar a coñecer o que se fai na nosa benquerida terra?? O idioma castelán subvenciónase e promociónase dende o ministerio de cultura con moitísimos medios económicos que pagamos entre TODOS, instituto e premio cervantes son un exemplo, a xunta ten a obriga de facer o mesmo co galego, o contrario sería ir contra a súa competencia. O resto que cada un defina a cultura galega como lle pete, dende logo para min son os usos e costumes que histórica e actualmente fanse en Galicia e dende logo a lingua galega é o maior patrimonio que temos os Galegos, non o único pero si o principal. En tanto á literatura galega, para min é a escrita en galego ou inspirada en Galicia. É "Viaje a la Alcarria", de Cela nado en Padrón,literatura galega?? para min non. Non á intimidación, non á galegofobia, túzaros non!!

Pero vamos a ver! la palabra cultura y Conselleriro Varela son incompatibles por favor...

A cultura, algo intanxible, que vai definindo espacios e tempos. A día de hoxe, ainda máis que no pasado, as linguas, na súa faceta máis cotiá, nas máis reflexivas e estilizantes, son as que sustentan toda esa cultura, se non se amosan nunha igualdade absoluta. Transmisoras poderosas e indiscutibeis da súa propia existencia. Toda esta xente, cada un deles por separado, fai cultura. É cultura. Representan á cultura, queiramos ou non, queiran eles mesmos ou non. O actual conselleiro será moito conselleiro, no 2010 d.C., pero non representa nen aporta NADA á mesma (estrana línea no tempo, acotacións difusas). Queren pretender, o mesmo que os seus colegas de caducas intencións, facerse un 'noxento' oco na súa propria, triste e ensimismada historia persoal, facerse pasar por adalides de homoxenizacións e 'koinés' pseudo-universalistas ben localizadas na propia historia da nosa lingua. Unha diacronía cargada de desfeitas. Un destartalamento máis. Nada novo, nada grato, a antítese de certo esplendor sistemáticamente negado. Re-negado. Todo a costa de estranos miolos, de obsesivos obxetivos (sempre resucitados) e de intereses demasiado concretos. Que é, que dereitos ten unha xeración de votantes, unha promesa electoral, agora cun retorticeiro argumentario, snob-pailán, de 'liberdade' (retorticeiro e egoísta, no que non cren nin eles mesmos) ao lado do que se trata?. Amósanse dispostos a facelo con todo. Os perigos e as desfeitas dunha xeración de políticos saída dos xeitos, dos valores e do horizonte máis 'friki' (que lle dixo o outro), dunha escola de prepotentes seminaristas. Tardofranquismo parapetado no significante (sen significado) da 'liberdade': non ten máis explicación. Quen é Radical? como se é radical e en canto a qué se é radical?. Cada cor ten o seu radicalismo. A paleta cromática é complexa: vermello, oscuro e claro; gris, oscuro e claro; azul, verde. Negro.