O que máis preocupa estes días a miles de pais non é tanto a lingua que usen os seus fillos na escola como que non fosen admitidos no colexio que pediron. O exceso de demanda sobre determinados centros responde á sona e á boa opinión dalgún coñecido. Pero ás veces a sona non é máis ca un prexuízo socializado e a opinión "dos que saben" o seu simple eco. Así, os tópicos vanse reproducindo ad infinitum e os colexios bos sempre son bos e os malos sempre peores.

Poucos reparan en que a privada supedita a formación dos alumnos á preparación de probas que fagan quedar ben ao colexio. Ou que en lugar de sacar adiante aos rapaces máis frouxos, o que fan é botalos para quedar só cos mellores. Na pública mentres, hai vagos capaces de retardar a aprendizaxe da clase enteira.
Esaxéranse as virtudes e esaxéranse os defectos. O colexio de Vite-Santiago está mal valorado por acoller nenos con problemas. Eu fun alí e vin medios e mestres abondos, pero tamén pupitres baleiros: prexuízos a ir a clase cun neno xitano ou con cadeira de rodas.