A caza de bruxas non acabou co senador Joseph McCarthy. Continúa en plena vixencia. Hai que acabar co disidente como sexa. Os que teñen todo o poder son insaciábeis e ven na formiga resistente un atranco intolerábel para os seus designios de dominio absoluto. Hai que esmagala.
Os maccarthystas de hogano son moito máis sibilinos que o pai fundador da súa relixión. Algúns deles mesmo van de progres e de avanzados, de modernos e de guays, aínda que, as cousas como son, falan sempre desde as alturas do seu Olimpo, cun elitismo estomagante, tan pagados de si mesmos que moven ora ao riso ora á conmiseración.
Teñen algo clarísimo: se hai que optar entre aliarse coa reacción pura e dura ou aparecer en segundo que compañías, optan polo primeiro, salvoconduto seguro para non perder comba nos salóns da boa sociedade e manterse vivos na tertulia de turno, o primeiro é o primeiro, sempre caen de pé, como os gatos, goberne quen goberne, aí os tedes, non se mollan nen baixo un trebón, banais sempre e, cando cómpre, venais.
Os que teñen todo o poder utilízanos e eles encantados da vida, a ensañarse cos de abaixo, cos de arriba, en troca, sempre os habedes ver cerimoniosos até a náusea, tal é a forma en que eles entenden o mantra ese de que hai que abrirse á sociedade.
Se es nacionalista e tes querencia polo legado de don Karl, entón xa estás na diana dos novos maccarthystas. Non argumentarán racionalmente nada contra ti: simplemente te descualifican, cando non te inxurian. Esta é unha pelexa a longo prazo. Estes herdeiros do fascismo norteamericano caerán porque no fondo detestan o pobo e o pobo, ao final, será quen máis ordene.

Bótalle un ollo ao blog de Mexuto