A democracia-marketing non abole os conflitos sociais. Pódeos tapar ou mesmo pódeos condicionar, pero non pode facelos desaparecer. Se o mercado monopolista –o mercado libre só existe na mente de Mariano– impón prezos de miseria aos gandeiros galegos, a democracia-marketing vese totalmente impotente para intervir porque hai moito tempo que ten abdicado das súas responsabilidades: é unha pura simulación teatral, o poder non está aí, está noutras mans. Se un plutócrata se enche os petos con millóns de euros públicos para supostamente refrotar unha empresa e logo o que fai é deslocalizar a produción para producir aquí máis paro e explotar man de obra barata no Terceiro Mundo, a democracia marketing limítase a encoller os ombros e entoar hipócritas ladaíñas sobre a conveniencia de que as protestas non perturben a ordenada vida do resto dos cidadáns, como se fose recomendábel ollar cara a outro lado mentres o dardo da crise non nos toque directamente. A democracia marketing é inseparábel do individualismo. Aguilloa os nosos instintos máis mesquiños. Que non nos pille un atasco de tráfico! Tanta manifestación e tanta gaita! Que non atronen os nosos finos ouvidos! A democracia marketing promove o sálvese quen poida como ética cidadá. Vende como moderno sermos Robinson Crusoe no medio das masas. Despreocuparse do colectivo. Non preguntar. Non querer saber. Encapsularnos na casiña e agardar a que escampe.

A democracia marketing válelles a eles, á inmensa minoría que controlan todos os resortes, pero non aos que somos a inmensa maioría. Temos que saír da cápsula e pensar que, como no poema de Brecht, os próximos en caer podemos ser nós.

>> Bótalle un ollo ao blog de Mexuto.