O grande patrón acostuma comparecer en público con xesto airado. Non necesita asesor de imaxe: el non se apresenta ás eleccións. O seu aceno é sempre duro, a súa figura envarada,  a man esquerda sobre o atril, todos os dedos contraídos agás o índice, despregado como unha frecha ascendente, a dos beneficios multimillonarios do banco que el preside. Os gurús da comunicación dirían desta estampa que o grande patrón transmite o que ten que transmitir: a rotundidade do poder puro e duro, a frialdade intimidatoria de quen non está disposto a transixir, aquí hai que deixar sentado que onde manda patrón, non manda mariñeiro.

“Botín pide aos políticos que deixen mans libres ao Banco de España”, informa a imprensa sobre a comparecencia do grande patrón na Xunta Xeral de Accionistas do Banco de Santander. Mans libres para xestionar o Fondo de Reestruturación e Ordenación Bancaria (FROB) que o Goberno do Estado ten previsto aprobar en breve. 9.000 millóns de euros para levantar o sector financiero español, aquel que o ZP de antes da megacrise apresentaba como o máis solvente do planeta. Esta cantidade é cuspidiña á que o Estado está disposto a pór sobre a mesa para mellorar o financiamento das comunidades autónomas. Ou sexa: o Estado vai inxectar ao sector financeiro privado o mesmo orzamento que ten planificado dirixir a financiar os servizos que prestan as comunidades autónomas, entre eles os que dan sentido ao Estado do Benestar (Educación, Sanidade, Servizos Sociais). Nos mass media hexemónicos o debate xira arredor da suposta insaciabilidade dos gobernos autonómicos, mentres que apenas se ergue a voz para reflexionar sobre o uso que o capital financiero privado está a dar aos inxentes recursos públicos que o están a salvar da quebra.

O grande patrón dese debate non quere saber nada. O único que lle preocupa é que o Estado deixe facer ao inefábel Fernández Ordóñez para que este xestione os 9.000 millóns de euros do FROB. Se non estivésemos falando do destino dun billón e medio das antigas pesetas sería conmovedor que se nos apresentase a Fernández Ordóñez como un tecnócrata neutral, como unha sorte de robot sen entrañas. Si que as ten, e ben reaccionarias: este home é o que está a puxar por que se poña en marcha unha contrareforma laboral e se abra o melón da privatización das pensións, o que vosté mande, don Emilio.

A obscenidade do grande patrón ten unha vantaxe indiscutíbel: agora xa sabemos que intereses se agachan detrás dos que defenden como benéfica a independencia dos bancos centrais a respecto dos poderes democráticos. Son os intereses dun grande capital financeiro que non é que comunique ben ou mal, é que manda.

>> Bótalle unha ollada ao blog de Mexuto