As medidas agresivas do Goberno galego coa lingua galega dannos pé a que, sen buscalos, nos xurdan paralelismos históricos que se corresponden máis con momentos escuros e opresivos da historia que cos felices e positivos.

Pero a historia ás veces tamén parece facer malas xogadas, xuntando nun mesmo lugar persoeiros de épocas distintas con actuacións semellantes. Hai uns días Xornal de Galicia falaba da clausura do curso académico que o conselleiro de Educación fora facer ó colexio de Ribadavia da súa infancia, onde non fora moi ben recibido. ¿Será un capricho do destino que este colexio leve o nome de Fr. Tomás de Lemos, un frade dominico cuxo maior mérito fora o de formar parte do tribunal da Inquisición que en 1633 obrigara a Galileo a abxurar da razón científica e aceptar os ditados do integrismo ignorante? Hai ‘glorias’ que é mellor fuxir delas coma do lume, pois un non quixera quedar marcado na historia coma este frade por aplicar contra a lingua dos seus ancestros métodos intimidatorios doutras épocas, que darán como froito un país máis intolerante e máis inculto. Eppur, si muove!, por se serve de aviso, non sobra lembrar unha vez máis o que balbuciu o astrólogo pisano tras a súa adxuración forzada.

Pero a situación actual do acoso gobernamental á lingua propia tamén nos retrotrae a tempos máis achegados, coma a guerra de Cuba. En 1896 o Goberno español enviara ó xeneral Valeriano Weyler á colonia caribeña para combater os mambises ou independentistas, en substitución do tamén xeneral Martínez Campos, que fora acusado de pacifista (recomendara unha autonomía para a illa para conter os rebeldes). O novo militar, mesiánico, garantía unha solución radical ó problema: “Se trata de quitarle el agua al pez”, afirmaba. E o método utilizado foi a chamada Reconcentración: “Todos los habitantes [de Cuba] en los campos o fuera de la línea de fortificación de los poblados, se reconcentrarán en los pueblos ocupados por las tropas”. Milleiros de cubanos foron obrigados a abandonaren os seus fogares, as súas propiedades e ‘reconcentrarse’ na Habana e noutras cidades, onde, privados do seu medio de vida, uns morreron de fame e outros malviviron de esmola. Weyler incluso ordenara queimar prósperas plantacións agrícolas, porque, arruinando a agricultura cubana, quitábaselle o sustento ós guerrilleiros: a auga ao peixe. Pero esta salvaxe medida tamén exterminou a terceira parte da poboación rural da illa e provocou unha sonada campaña internacional contra a brutalidade española. Consecuencia: os mambises viron multiplicados os seus membros, pois moitos campesiños preferiron arriscar a vida na loita que morreren de fame.

Agora vemos como o Goberno galego está levando a cabo un maquiavélico plan de quitarlle a auga, o alimento, á lingua e á cultura galegas, non só no ensino, senón tamén nos medios: xa eliminou a esencia do programa musical da Radio Galega ‘Aberto por Reformas’, ‘Libro Aberto’ na TVG, etc. Hai graos de xenocidios, certo, pero teimar en matar unha lingua non deixa de ser un deles, pois agrede os sentimentos máis profundos. Aquel xeneral xenocida pasou á historia coma “el carnicero Weyler”. Hai gobernantes nosos obcecados en seren recordados coma “carniceiros da lingua”. En todo caso, convén lembrarlles que as medidas extremistas adoitan producir o efecto contrario, e ó mellor acáballes saíndo a cadela can, as contas furadas ou –coma ó militar– o tiro pola culata.