“Sempre amaremos o tempo das cereixas” di o poema feito na lucidez e ledicia da Comuna de París e convertido en cantiga-símbolo da revolta obreira da dignidade e do traballo até hoxe. Como, ademais, coincide co verán, época en que este froito de alegría e cor de sangue abroia en moitas árbores, coido pode ser un bo símil para cavilar colectivamente do que hoxe ocorre en Galiza, en Europa e no mundo.

No sector do metal en Vigo, capital económica e de traballo de Galiza; no sector agrogandeiro, simbolizado neses tractores que percorreron e percorrerán as rúas de Galiza e de Bruxelas; no sector da confección, tomando como exemplo esas traballadoras de Caramelo están en loita; eses homes e mulleres, coa súa folga e mobilización , a súa esperanza e a súa dignidade reivindican e defenden algo tan importante como o dereito ao traballo e á súa retribución xusta. Son un símbolo de vida fronte a tanta miseria, a tanta corrupción que o diñeiro está a ocasionar no mundo. Diñeiro, claro está, especulativo; diñeiro negro causante da crise do capital financeiro que agora queren que pague o mundo do traballo, é dicir, a clase traballadora.

Porque, se ben certo é que o modelo globalizador inventou no capitalismo, para ter máis beneficios, a deslocalización, a precariedade, o contrato lixo, etc., tamén o é que a causa fonda e primordial desta derrama de tanto diñeiro está nas grandes entidades bancarias, nos investimentos especulativos, nos paraísos fiscais e, polo tanto, nun comportamento de soberbia e despilfarro do capital financeiro. A recente condena ao especulador estadounidense Madoff polos seus timos, que tanto dano fixeron en persoas confiadas, reconcilia un pouco a confianza na xustiza. Mais ben certo é que cómpre recuperar o valor do traballo e, para iso, os conflitos na defensa dos postos de traballo que neste momento están a levar traballadores e traballadoras na Galiza se resolvan cunha negociación xusta que permita o mantemento do tecido produtivo, dos postos de traballo e de salarios xustos e dignos. É imprescindíbel que o poder político, é dicir, o Goberno teña un papel activo na defensa das reivindicacións do mundo laboral como mediador.

Recuperemos, pois, o tempo das cereixas, de loita, de esperanza e de fartura para que, nunca máis, Galiza viva con miseria e pobreza.