A reunión da mesa negociadora do diálogo social con-verteuse o xoves nunha sucesión de arrebatos. A patronal recorreu de novo ao seu ‘contrato de crise’, os sindicatos mostraron o seu malestar abandonando a sala e a representación da Moncloa non soubo como manexar a situación. O resultado final é que hai unha rotura entre as partes para resolver un diálogo social demorado durante meses. Entre as causas deste conflito atópase a volta da Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE) a súa oferta máis agresiva e unha mediación do Goberno máis proclive ás pretensións dos empresarios que ás dos representantes dos traballadores.

O diálogo social está, xa que logo, nun punto moi complicado. Os sindicatos eluden falar abertamente de folga xeral pero pola boca pequena aventuran “conflitividade social” se a patronal mantén os seus posicionamentos e se Moncloa non evidencia nos encontros o que manifesta José Luis Rodríguez Zapatero nos mitins. Aos sindicatos non só lles molesta a postura da patronal, que se limita agora a intentar poñer en marcha a súa oferta máis agresiva, mentres as dificultades das empresas fan que teñan que botar man de despidos, as veces moi custosos no contexto no que estamos. Contra o seu abaratamento sempre se mostrou contrario Zapatero, pero durante a reunión o representante da Moncloa limitouse a aceptar os puntos da patronal. Esta situación pon en evidencia que a crise económica en España está a chegar ao seu límite, con consecuencias sociais cando menos inquietantes, e tamén reflexa que urxe un gran pacto.