É ben certo que a derrota é orfa. Nos últimos tempos sucédense declaracións de dirixentes do nacionalismo que, se un tivese perdido a memoria, pareceríanlle feitas por excluídos e marxinados da dirección do BNG dende hai moito tempo. Pero resulta que non. Son os mesmos que encabezaron as listas electorais en 2005, ocuparon as carteiras máis importantes durante a anterior lexislatura, volveron encabezar as listas electorais en 2009 e seguen ocupando os postos máis sobranceiros no Parlamento de Galicia e na executiva da organización e... resulta que todo o que pasou non tivo nada que ver con eles. Pois ben, amigos, temos un problema. Ou ben o principio de realidade colleu xa vacacións ou o síndrome hibris fai estragos. É lexítimo ser teimudo e perseverar na defensa do que cada un considere oportuno. Máis non é razoábel retorcer os dados da realidade ou construír os dados que debuxan a realidade querida para “sostenella et non enmendalla”. Tampouco é lícito fuxir das propias responsabilidades cando un as tivo e as exerceu. Ou intentar reconstruír a realidade para evadilas. Os proxectos políticos non se xustifican con estatísticas, xustifícanse con proxectos estratéxicos ou con votos, e mellor se é cos dous a un tempo.

Tampouco é de recibo que alguén pretenda colonizar un proxecto político para sobre as súas bases construír outro substancialmente diferente. E menos recorrendo á vacua invocación a “novas ideas” que nunca se enuncian. As ideas non chegan soias, ou se teñen ou non. A menos que por novas se entendan as rexistradas por outras marcas.

É lexítimo e, desde o meu punto de vista, sería moi positivo que existise un partido político de centro nacionalista. Mesmo aínda que fose rexionalista. Pero o que non é posíbel nin positivo é desarborar un proxecto político cun perfil que lle ven dado pola súa historia e pola base actual que representa –que non é só a organización político-electoral– e pretender deixar a eses sectores sociais sen o seu instrumento político. Pode ser o máis cómodo para algúns a curto prazo pero a medio prazo nin para eles é positivo. Se alguén conseguise levar o BNG ao centro (rexionalista) gozaría dunha certa inercia electoral inicial que lle permitiría arrancar cun certo limiar de votos pero esa historia ía pesarlle durante moito tempo como unha rémora para atraer a un electorado que hoxe ve ao BNG como un inimigo.

Desde logo, será nefasto para os que quedasen sen proxecto e tiveran que empezar de novo, despois dunha profunda frustración. Non sería o primeiro caso. Velaí o eterno traballo de Sísifo das forzas populares que van erguendo desde a nada proxectos políticos, boureando contra a hostilidade dos poderes establecidos, para que, cando alcanza un apoio social notable, aparezan outras capas sociais dispostas a colonizar e apropiarse do capital político e humano acumulado. É o mito eterno do niño do cuco. Ben pouco prolífico, por certo.