Seica a nova Xunta e os seus conselleiros, presidente incluido, non deron botes de alegría ao coñeceren os favorables datos da evolución do paro en Galicia. Facendo gala dunha sobriedade pouco habitual, esquivaron facer unha valoración positiva do feito de que  respondésemos mellor ca o resto de España cunha baixada do 3,51% fronte ao 1,53%  da media estatal. En números redondos, do total de 55.250 parados menos, 7.278 corresponden a Galicia. Desde todos os puntos de vista, estamos ante unha nova moi positiva pero que ven eivada polo recordo e o mérito que se lle pode atribuir ao anterior equipo económico que sempre afirmou que Galicia gañara no último catrienio unha posición mellor para afrontar a crise. Se cadra, temos que procurar aí a razón da frialdade coa que o PP se alonxa desta realidade desde unha teimosa incapacidade para recoñecer nada que veña doutras posicións políticas. Pero no pecado atoparán a penitencia pois, como na parábola dos talentos, a Xunta terá de  mellorar ou, cando menos, manter, a política económica iniciada nos catro anos anteriores. Algo que lles resultará ben noxento na medida en que signifique darlle a razón en algo a quen estiveron traballando polo país durante toda unha lexislatura, aínda que desde posición políticas e ideolóxicas diferentes das súas. Falla xenerosidade e altura de miras.

Abonda nese comportamento o que está a acontecer coa negociación do financiamento autonómico na que se apreza bisoñez e inseguridade á hora de aproveitar, nen valorar, o respaldo unánime que lle deron á Xunta tódolos grupos políticos no Parlamento. O consenso que ofrece a oposición para o financiamento autonómico, merecería ser agradecido e ben empregado, pero tampouco aquí o PP destaca pola súa capacidade para recoñecer o valor do apoio que, con auténtico sentido de país, lle están a prestar o PSdeG e o BNG. E non estaría de máis que se aprendese dos erros do pasado porque ao fío desta negociación –primeiro exame verdadeiramente crucial para o novo presidente– o PP debería reflexionar sobre o alto prezo que teremos de pagar todos polo seu bloqueo, na pasada lexislatura, a que tivesemos un novo Estatuto, como apontaba hai uns días Guillerme Vázquez. Se así fose, Galicia, como Cataluña, tería garantido hoxe un  umbral mínimo de financiamento.