Agora que Brasil vai de potencia emerxente, pisándolle os talóns ás potencias clásicas do G-8, os da lingua utilitaria poderían ir cambiando de estratexia e empezar a reivindicar o galego, rama lusista, para abrirlle aos seus fillos un porvir máis prometedor que o de burócrata monolingüe na vila e corte. Porque, se falamos de utilidade, non entendo por qué eses heroicos defensores da liberdade lingüística non optan directamente polo inglés ou, un pouco máis a medio prazo, polo chinés.

En realidade, eses manipuladores da realidade non están a pensar na utilidade nin na liberdade. O suposto bilingüismo non é máis que un disfrace subconsciente do complexo de inferioridade ante ás propias raíces culturais, que a algúns lles fai odiar a lingua do seu pobo.

Non hai que botar man de estatísticas nin de enquisas para comprobar que, se algún idioma está en perigo de supervivencia nestes momentos, é precisamente o galego, e por iso é necesario volver a reivindicalo na rúa. Por uns anos, co galego convertido en lingua litúrxica da política doméstica (nunha sorte de diglosia ao revés), viviuse a ilusión dun proceso normalizador. Bastou o clamor dos demagogos, que presentan como perseguida á lingua dominante, para devolvernos ao pozo da marxinación, á tristeza da loita polas cousas evidentes.