Celtia non chega aos 11 meses e xa chora en galego.

Eu xa tiña sospeitas, pero un estudo científico publicado na revista Current Biology acábamo de confirmar.

Disque os pícaros imitan o perfil melódico que escoitan e repíteno nos choros e nos balbuceos. O seu escoitar principia xa no útero, nos últimos tres meses da súa vida fetal.

No caso de Celtia, agora, cada noite o seu irmán cóntalle un conto en galego mentres toman o baño. É un ritual que ninguén lle mandou. Saíulle sen imposicións. Súa nai fálalle de ao chou, nun bilingüismo cheo de harmonía. Seu pai acaríñaa en castelán. Seu padriño e a súa madriña en galego. Ela quere todos os bicos e a apertas por igual. Os aloumiños non teñen barreiras idiomáticas. A lingua debe ser sempre é un regalo, nunca un problema.

Cando medre, medrará libre para falar no que lle pete. Poderá elexir por que vai aprender as dúas línguas. Se na escola non llo poñen doado, velaí está a familia para aprendelle e que logo poida elexir en liberdade.

Pero Celtia, agora, chora e ri en galego. Seino por que o seu chorar ten un devalar semellante ao da nosa fala. Podería ter elexido laiarse en castelán, pero préstame saber que decidiuse polo galego.