Coraxe. Levaba eu a semana toda perseguido polo nocello de Ronaldo. A axenda informativa ía mudando con vertixe desde o luns: o caso Cobo, o “hamlet” permanente de Rajoy, as alxemas dos implicados na operación Pretoria, o Sitel, a lei Beckam, a traxedia do Alakrana avanzando envelenada contra a fin de semana (manda carallo, a lentitude endémica da xustiza española fixo unha excepción coa detención “express” dos piratas que pode supoñer o destino fatal dos nosos mariñeiros). Pero as noticias sobre o nocello de Cristiano Ronaldo persistían como un serial que sobrevive á amnesia urxente dos titulares da política, desputándolle protagonismo no noso imaxinario colectivo á fusión das caixas (non cumpriría máis política intelixente e máis transparencia contable para discernir o asunto?). Pero non, o problema é que Ronaldo evite o quirófano e que non estea triste sen xogar, pero cobrando. Tanto que disfruta (Cristiano dixit) coa mirada de odio dos espectadores! Non contaba eu coa cura balsámica que me supoñería asistir á gala na Coruña do 70 aniversario de Los Satélites, organizada con sensibilidade e intelixencia por Paco Lodeiro. Los Satélites deberían ser a auténtica orquestra nacional de Galicia. A elegancia cosmopolita dos seus traxes brancos e o seu ronsel misceláneo de sons tropicais, swing e mesmo pasodobres non agresivos constitúen un paradigma de dignidade para este país.

Melancolía. Miguel Anxo Seixas, comisario da exposición sobre o traballo da fotógrafa americana Ruth Matilda Anderson nos anos vinte en Galicia, anima a visitar a exposición asegurándonos que comprobaremos como a cidadanía da época aparecía elegante e fermosa en contraste con aquel contexto de miseria e pobreza. Esa mesma sensación podemos experimentar coa elegancia humilde e virtuosa de Los Satélites. A voz de veludo de Sito Sedes foi para min a mellor vinganza desta semana desquiciada.

Galicia é (e debe seguir sendo) como Los Satélites cando acometen cumbias, guarachas e mesmo o “New York, New York” de Sinatra ou “In the mood” de Glenn Miller. O que nos falta é chegarmos a ser compositores e propietarios dos dereitos da nosa banda sonora.