Considero, como Xosé Bono, que se unha deputada ou deputado fai prevalecer a confesionalidade sobre o respecto aos valores constitucionais, debe deixar o seu escano. E o creo porque o traballo político é de carácter voluntario e ninguén está obrigado a formar parte dunha Cámara lexislativa.

Daquela, cando a circunstancia de ser católico pese en alguén máis que o de ser representante electo do pobo por un partido político, terá que sopesar o nivel de aceptación das obrigas que ambas as dúas circunstancias conlevan, e, libremente, optar pola prevalencia dunha ou outra.

Sei que non é unha decisión doada porque hai cuestións moi sensibles que atinxen a valores ou crenzas morais ou éticas profundamente arraigadas, pero non queda outra que optar cando chega o caso.

Esa liberdade de elección choca frontalmente co que pregoan os voceiros da Conferencia Episcopal, tan semellante a aquela Igrexa dramática e dogmática dos tempos escuros e que se consideraba absolutamente segura de ter a única razón posible.

Grazas a aquel espírito de iluminación, as fogueiras da inquisición mataron unha multitude de seres humanos inocentes por discrepar ou, simplemente, por non secundar a que era doutrina oficial dun momento histórico concreto, recorrendo a unha cruelísima pena de morte para o que hoxe sería considerado un delito de opinión.

As recentes amenazas de incorrer en herexía e excomuñón cos que a Conferencia Episcopal avisa os “pecadores públicos” que ousen votar a prol da lei de saúde reprodutiva en España, sitúanos ante a realidade dunha Igrexa máis mundana ca espiritual, feita á medida dos seus burócratas, que dá noxo, pero que tamén dá medo pola intemperancia e pola intolerancia de que fai gala.

A interpretación da palabra de Deus e da intención dese mesmo Deus sobre como hai que organizar a vida neste mundo é dunha soberbia que merece ser cualificada como pecado capital. Os gardiáns do templo vaticano teñen acumulado no decurso de séculos de historia, demasiados excesos e erros que –en algún caso– rectificaron posteriormente.

Aseguraron que as mulleres eramos inferiores os homes por termos un cerebro máis pequeno. Anatemizaron a Galileo por dicir que era o Sol quen xiraba arredor da Terra e non ao revés, como o sabio anunciara. E, non hai tanto tempo, prohibiron usar preservativos para previr contaxios mortais.

Xa postos a ser xustos, ademais de anatemizar coa excomuñón, a Igrexa debera facilitarlle tamén a apostasía ao resto da poboación que vota as forzas políticas que defenden unha lexislación non inspirada na doutrina da Igrexa.

Porque non é só no Congreso e no Senado onde se dirime este asunto, senón no día a día de milleiros de homes e mulleres que queren ter o dereito a decidir como e cando ter descendencia pero que, cando deciden renunciar, libre e conscientemente, ao cumprimento dunhas normas nas que non cren, a Igrexa non llo permite e, de paso, evita suprimir os seus datos persoais de todos os seus rexistros para que sigan figurando como católicos por sempre xamais, e engrosando as listas de “fieis” polos que esa mesma Igrexa recibe cartos dun Estado laico e aconfesional.