Azoute do piñeirismo e dos reintegracionistas, dos que armaron a normativa do galego hai vinte e cinco anos e dos que non deixaron de cuestionala dende entón. Así é Xosé Luís Méndez Ferrín: un nacionalista outsider e un leal académico ao mesmo tempo. Un personaxe difícil de etiquetar, capaz coma poucos de crispar os seus compañeiros de viaxe e convencer do outro lado da trincheira política. Tan hábil para a ruptura coma para o acordo imprevisto. O outro día, en Viena, á porta da Musikverein, o conselleiro de Cultura confesoume que Ferrín sería un bo presidente para a Academia. Un presidente leal e responsábel. Un soldado. Dicíao un diplomático das Rías Baixas que traballa para un goberno do Partido Popular. Un político que sabe que con el, con Ferrín, a Academia sería máis combativa e consecuente co mandato da súa propia historia do que o foi nos anos oitenta. Ferrín xa era así daquela, cando se opoñía a que García-Sabell fose presidente da Academia e delegado do Goberno en Galicia ao mesmo tempo. Non mudou a súa mensaxe. A palabra de orde segue a ser a mesma: autonomía.