cataluña sitio distinto. Sempre á vangarda e rachando coa pana. Abandeirando o cambio e sendo a cabeza visible da España máis progresista e menos rancia. Agora atrévense cos touros e debatirán no Parlamento a prohibición deste sanguento costume que cun sentido un pouco pervertido da troula alguén lle dou por chamar festa nacional. As frías estatísticas falan de que sete de cada dez cataláns están en contra deste brutal xeito de acabar coa vida dos touros a base de estocadas e entre os aplausos e a algarabía do público. Ao máis puro estilo dos circos romanos, só faltando un dedo polgar sentenciador pedindo a morte do toureiro se este non cumpre coa faena. Pero en Cataluña, no reverso político desta nosa Galicia, xa levan moitas millas de vantaxe porque o espectáculo está prohibido para menores de 14 anos. Coherencia pura e dura do goberno catalán. Irresponsabilidade e hipocresía absoluta do resto dos gobernos, obsesionados por controlar a emisión de imaxes crueis e violentas en horario infantil, pero pechando os ollos a que un menor poida asistir en vivo e en directo a unha pelexa corpo a corpo entre un home e un animal. Entre bestas. Con sangue e vísceras. Con queixidos e morte. Con orellas e rabos cortados a machete.

Non se trata de ser antitaurino, senón animalista. De defender os seus dereitos e garantir a súa protección. Trátase de adaptarnos aos tempos. De impedir calquera tipo de morte que conleve un sufrimento innecesario e gratuito. Un sacrificio inútil en aras do noso deleite. Aquí en Galicia aboliron a tradicional matanza do porco á vella usanza por este mesmo motivo. Era tamén unha festa e ninguén negará que o fin era bastante máis primario e necesario. Comer. Xa non tiramos cabras dos campanarios, perséguense as pelexas de galos, e os cans e os gatos xa durmen en hoteis de cinco estrelas, voan en clase preferente, visten de Armani, cúranse en hospitais e van a garderías.

Eu tamén aprecio a beleza e a loita. O arte e a tradición. Aprecio a estética do traxe de luces e respecto a ridícula tradición de romances entre toureiros e tonadilleras. Pero ningunha destas premisas xustifica o asesinato a sangue fría dun animal. Con ou sen cornos. Con ou sen rabo. Ningunha escusa é válida para permitir que un touro morra sen folgos, ridiculizado e desangrado. E por favor, non me digan que o toureiro respecta ao touro. Que os taurinos aman este animal. Amar e respectar, en Cataluña ou en Macao, están nas antípodas da morte.