Lía con atención un artigo de Carlos Luis Rodríguez en El Correo Gallego titulado “En el nombre del padre”, no que puña en cuestión o procedemento seguido para a designación do novo presidente do Partido Popular de Ourense, con acidez inusitada, e diría que, apesares do meu aprecio e respecto polo xornalista, inxustiza meditada.

Os críticos a Xosé Manuel Baltar, –que os hai e poderosos–, ao máximo que alcanzan é a falar da súa condición de fillo de Xosé Luis Baltar, mais nunca son capaces de debater sobre a súa valía e preparación para o cargo. O vicepresidente actual do Parlamento galego, o único que está a facer é presentar democraticamente unha candidatura, expor un programa de actuación, e situarse nunha órbita galeguista en canto a súa concepción de partido. Nin o pai o vai a pór a dedo –aínda que teña a súa predisposición lóxica pola candidatura–, nin o método de elección será por exemplo como a designación de Rajoy por Aznar, sen pasar por un congreso ata anos despois (e cunhas xerais perdidas polo medio).

É bo a existencia doutras candidaturas alternativas, mais estas deben deixar de intrigar na escuridade dos que ladinamente artellan operacións de descrédito persoal, como xa sucedeu no pasado no Partido Popular, e definir as políticas alternativas ao que xa existe. O debate debe ser de posicionamento político, e non de persoas. Xosé Manuel, que ten alma de galeguista, aínda que en ocasións se deixase levar por un “rexionalismo populista”, cre de cara aos medios na neutralidade do “aparat”, mais na intimidade da súa candidatura estará preparado para os ataques que virán dende flancos habitualmente dispostos a exercer de zapadores, por indicacións de “mais arriba”. Polo tanto non teñamos nos partidos medo á democracia, e acollamos con reservas as “chamadiñas” que seguro recibirán algúns en forma de “consello coercitivo” , para dobrar vontades supostamente inquebrantables ata o de agora.

Na película “No nome do pai” de Jim Sheriran acusábase aos “catro de Guilford” capitaneados por Gerry Conlon, de asasinatos que non cometeran, e polos que foron tendenciosamente condenados ata que se demostrou a implicación do aparato do Estado británico neles. Polo tanto, segundo a regra de tres establecida polo xornalista compostelán, pedir xustiza, democracia, neutralidade, e dignidade dentro dos procesos electorais dos partidos. Ou non? (Bo nadal a tódolos lectores desta columna.)