Coraxe. Vaia por diante que son un dos milleiros de alumnos que atesouramos entre os mellores recordos daqueles días lectivos de “monotonía y lluvia tras los cristales” as aulas de literatura de Ferrín. Agora, o noso “profe”, xa xubilado, pode ser o próximo presidente da RAG. A nosa alegría é inmensa e cremos que, coa que está caendo sobre o futuro da lingua neste país de fusións e confusións, é unha sorte a de vérmonos a Ferrín como presidente. Se cadra, aínda que finalmente non fose así, xa é todo un avance que neste país de caladiños profesionais e intrigantes de distancia curta xurda brillante e transparente a candidatura de Ferrín.

A maior inconveniencia desta posibilidade, para algúns, é a coñecida militancia de Ferrín e que lle impediría imprimir sentido institucional ao cargo. Afortunadamente Mc Carthy xa non está en exercicio e, aínda que a militancia política estea á baixa, o que soe determinar o menoscabo institucional dos cargos públicos é a ambición de poder. Que Ferrín milite e se presente ás eleccións pola FPG se pode valorar de moitas formas, pero ben seguro que o oportunismo non está na axenda de intervención pública de Ferrín. Moitos tamén coincidirán comigo que en calquera manifestación da personalidade de Ferrín ética e estética son inseparables.

Unha das maiores mostras do sentido institucional que Ferrín ten da literatura é o cabreo monumental que non dubidou en expresar públicamente cando Cunqueiro foi aldraxado na súa toma de posesión como “honoris causa” da Universidade de Compostela por un mediocre colectivo de axitadores pretendidamente transgresores e desaparecidos en combate. Ferrín cre na soberanía de Galicia e, sobre todo, na soberanía do bo uso da lingua e da literatura. Transmitiunos amor polo galego e tamén por Valle Inclán, Kafka, Joyce ou Torrente Ballester.

Melancolía. Nestes días de sobresaltos para o idioma vimos de comprobar que os pronunciamentos de institucións aparentemente paquidérmicas como a RAG ou o Consello da Cultura Galega non son irrelevantes para o que afecta á lexislación en política lingüística. Se ademais diso, logran facer chegar á opinión pública o valor estratéxico dos seus traballos, a esperanza pode cumplir o principio de realidade. En poucos días, con Rivas de académico e a posibilidade de Ferrín como presidente, se cadra, nunca se falou tanto da RAG. E iso é bo para que falemos en galego e do galego.