por fin, pensarán algúns, aproxímase o intre das uvas e dos traxes de festa. A noite de brindes dourados e de bragas ou calzóns vermellos. Ese momento clandestino no que os máis supersticiosos anotan nun papel os desexos para o futuro. E tamén ese outro momento igual de clandestino no que os mesmos de antes len o papeliño do ano que remata e non saben ben se rir ou chorar.

Chegou o intre de despedir 2009 e, polo tanto, de deseñar os novos propósitos, que case nunca son tan novos e, sobre todo, de facer un crítico e autocrítico balance.

En termos globais e, sobre todo, domésticos, 2009 pasará á historia coma o cumio da crise, o ano no que tocamos fondo pero tamén os meses nos que, segundo vaticinan os entendidos máis esperanzadores, comezaron a agromar os primeiros brotes verdes, eses que oxalá se transformen nunha fraga ben mesta e non se reduzan a unha presada de herba fumeante.

Pero se a 2009 o temos que bautizar cun nome propio ese é, sen dúbida, o de Barack Obama, o flamante premio Nobel da Paz, ese presidente que provoca moita ilusión pero tamén certa desconfianza, en doses case idénticas.

Que Obama ten swing é evidente. O home máis poderoso do mundo inspira cando lle planta cara, por por exemplo, á recente reforma do sistema sanitario estadounidense, lameira na que esvararon os os seus predecesores se é que se atreveron a meter o pé. Pero, ao mesmo tempo, a ambigüidade do seu discurso ao recoller o Nobel defendendo a guerra xusta ou o emprego de certos métodos coma o incremento de tropas en Afganistán espertan suspicacias. Cales son as verdadeiras intencións de Obama? Quen é realmente Obama? Preguntámonos moitos malia, no fondo, admirar o seu carisma.

Pero 2009 deu aínda máis de si xa que foi este un ano de grandes paixóns. “Te quiero un huevo” lle dicía o presidente da Generalitat valenciana, Francisco Camps, a un tal Bigotes no seo desa Cosa Nostra chamada caso Gürtel.

E que dicir, por suposto, do outro gran protagonista do ano... a frauta do cantante Silvio Berlusconi, ese instrumento musical que tantas e tantas melodías compuxo.

Pero 2009 tampouco remata aquí e ten outros nomes propios. A ascensión de Alberto Núñez Feijóo e Patxi López, o pánico desatado pola gripe A, o secuestro do Alakrana, a nova e necesaria lexislación do aborto, a canonización de Michael Jackson ou o xenial Barça de Pep Guardiola tamén tiveron, entre outros, o seu oco de gloria. E que pasa con nós, simples mortais? Pois que tamén rimos e choramos, trabucámonos e acertamos, caemos e erguémonos. Pero o máis importante de todo é que somos, existimos e temos aínda un longo camiño por percorrer. Non están intrigados? Que acontecerá en 2010? Que seremos en 2010?