O que está a ocorrer co decreto sobre a lingua no ensino é unha mixtura de frivolidade, esperpento, ignorancia, jacobinismo, ofuscación e odio, os conceptos que definen ao personaxe. Podería ser visto como o auténtico vodevil da “frijolidad” se non fose porque ten consecuencias moi graves e dificilmente reparábeis.

Unha vez desinchada a vincha das mentiras infames sobre a pretendida imposición do galego xa non é posible obviar a crúa realidade dun español absolutamente hexemónico en todos os eidos institucionais, empresariais e informacionais. O simplismo mentirán inicial está a perder o máis mínimo grao de credibilidade ate o punto de vérense agora tentados a ensaiar unha nova fuga cara adiante. Nun alarde de frivolidade, esnobismo e ignorancia proclamase agora que toda a “movida” obedece ao ambicioso obxectivo de conseguir un ensino trilingüe, onde os nenos e profesores non só dominen o inglés para entendelo e comunicarse senón para ser quen de aprender nel os novos coñecementos e razoar mesmo os conceptos máis complexos.

Non serei eu quen negue a portentosa intelixencia natural dos galegos –sen par no mundo– que nos permitirá facer o que ningún outro pobo do mundo foi quen de sequera tentar facer até agora. Imos tan sobrados en coñecemento de matemáticas que non só entendemos á perfección os máis complexos teoremas en galego e en español senón que seremos quen de destripalos e asimilalos con finísima clareza en inglés. O noso infraaproveitado profesorado non só vai ser quen de darlles trillados os coñecementos técnicos de matemáticas, física, química, bioloxía ou historia senón que será quen de ofrecérllelos de xeito aínda máis claro e asequíbel en inglés. Seremos a admiración de todos os pobos da terra. Por fin, un pobo vai ser quen de facer que os seus nenos, desde a tenra infancia, aprendan non só tres linguas para comunicarse senón que serán quen de aprender, pensar e razoar os coñecementos máis complexos en calquera das tres indistintamente. Ante tal portentosa potencialidade un non pode máis que condenar ao último círculo do inferno de Dante a todos aqueles gobernantes e educadores que até hoxe nos infravaloraron de xeito tan inxusto. E, xa postos, sabendo do noso inesgotábel potencial, eu propoño que introduzamos polo menos uns rudimentos de chinés, aínda que nos primeiros anos –pero só nos primeiros– non lles esixamos aos nenos ser quen de razoar seguindo o pensamento ideogramático dos orientais, pero que si sexan quen de ler de corrido a Lao Tse, Sun Tzu ou Mao Tse Tung na súa lingua orixinal. Que menos! Que a humanidade tome nota, que treman os americanos que só son quen de malaprender un idioma, que os chineses perdan calquera esperanza: o século XXI será o século dos galegos. Todo o mundo mirará para nós con admiración. Seremos únicos e, ademais, para maior humillación de todos os pobos aturdidos pola miopía materialista, farémolo sen gastar un can.

Eu confeso que ao mellor non chego a ser suficientemente chauvinista para imaxinarme ese esplendoroso futuro para a nosa patria convertida na “Nova Atlántida” baconiana, faro da humanidade do século XXI. Pero si estimo o suficiente aos meus compatriotas como para confiar que non van tragar esta milonga do trilinguismo como trapela para impedir a verdadeira recuperación e dignificación da nosa lingua. E, de paso, do noso ser.