Ante o que parecía unha clara intención de inmersión lingüística no galego saído das diversas normas e modificaciós posteriores, un sector importante da sociedade galega posicionouse en contra da política do bipartito, de forma absolutamente democrática. As claves da citada política foron a principal causa da súa perda de poder. E Feijoo prometeu en campaña a derogación do DNL e a elaboración dun novo decreto que está sendo contestado dende distintas instancias e asociaciós, que non responde ás expectativas dos que pedían libertade de elección de lingua polos pais dos alumnos, que son os que verdadeiramente saben en qué idioma están instaládo-los seus fillos. Os foros de diversos medios, abertos ó pé de noticias sobre este tema abondan en críticas acedas. Dende algús acusan incluso de traición a Núñez Feijóo, xa que según o decreto un tercio das horas da semáa vaise impartir en galego, outro tercio en castelao e o tercio restante pode ser impartido noutra lingua, o que representa que van prevalece-las cuotas sobre o dereito dos pais e que van lesionar igualmente ós que teñan como lingua de instalación o galego ou o castelao.

Núñez Feijoo vai abri-lo melón dunha serie de consultas: Consello da Cultura Galega; a RAG debe ter listo o seu informe sobre o decreto e uns trinta colectivos entran no turno de consultas: centros concertados e privados, vinte confederaciós de asociaciós de pais que funcionan en Galicia, a MNL, a Mesa pola Libertade Lingüística e Galicia Bilingüe. A min paréceme que galego e castelao son lingüas compatibles e próximas; pero estoume a referir ó galego popular antes que ó galego saído das normas últimas. Xesús Ferro Ruibal decía [La Voz de Galicia, 12.12.2001], en “Ideas para un reencontro”, sobre a retesía que se estaba a dar no seo da RAG en relación coas normas que tentaban colarlles e que finalmente tragaron: “4. A Norma vixente é basicamente suficiente, ben implantada e estable. Ningunha outra alternativa pode presentar valores semellantes. E hainos que protexer, porque sen eles unha lingua non corre nunha sociedade moderna. A inestabilidade desprestixia e causa molestias. A sociedade non pide que a Norma cambie, senón que robusteza esa estabilidade”.

O home, que defendía [aceptadas por ser académico] as normas anteriores, decía con palabras que agora toman un certo carácter de profecía: Obsesionarnos co portugués é frustrante e “aportuguesa-la lingua non resolvería o problema e incrementaría o abandono. Sería mesmo un exemplo desesperante para os milleiros de linguas minoritarias do mundo que miran para nós con esperanza. As linguas pequenas teñen o seu encanto e tamén van sobrevivir no mundo ecolóxico que estamos compromemtidos a crear”. Totalmente dacordo, como que tamén houbo un colectivo no ensino que impartía as súas clases sen libro de texto, por apuntes, adaptados ó portugués, lonxe da norma oficial, aínda que discutible, porque os idiomas son formaciós das sociedades, nunca dos laboratorios.

E sei dalgún caso no que pais de alumnos tiveron que se achegare a centros de ensinanza porque ós seus fillos, galegofalantes, lles estaban a cambia-lo idioma. Había que desparasita-la situación porque tentaban descaradamente a inmersión no portugués dos galegofalantes. Idioteces. Porque os portugueses prefiren que lles falen en castelao, mesmo eles contestan nese idioma cando se lles fala en galego. ¡Pero é que ademáis acontece incluso con xentes chegadas do Brasil ás que lles responden igualmente en español!. Aínda onte falaba desto cun diputado galego, que me contaba o caso dun compañeiro que viaxou a Brasil [país no que se dí Galicia], onde non atopou maior dificultade. O galego real está ausente do gran debate en marcha e o chamado galegués ou galizo é resultado dos anos de inmersión no portugués, vía últimas normas. Se as instituciós non logran desparasitalo, o idioma morre.