Xa temos a resposta agardada. KPMG falou. A dúbida que permanece -e tal como discorren as cousas permanecerá para sempre- é se formulamos a pergunta pertinente. Que a fusión das nosas dúas caixas é viábel non admitía moita dúbida, sobre todo se aceptamos todos os custes que ela implicará: reduccións drásticas de persoal, da rede de oficinas, do tamaño resultante e poñemos enriba da mesa o diñeiro necesario para enxugar os custes do axuste.

Se as opcións eran fusión ou fusión estaba claro que a resposta tiña que ser fusión si. Se a condición era que se mantivera a galeguidade entón a solución tamén estaba cantada –e menos mal!. A grande dúbida, que parece quedar para os investigadores, é porque nunca se puxo sobre a mesa a pregunta da viabilidade de cada unha das entidades por separado e en que condicións poderían selo. Porque se coa fusión podemos aceptar un recorte dun 15% da estrutura, do persoal e da cota de mercado e estamos dispostos a asumir un custo da reestructuración de 485 millóns de euros e unha axuda crediticia (FROB) de 1.190 Millóns de euros, cabería formularse a inocente pergunta de se non resultaría menos traumática en termos laborais e máis económica para a sociedade unha aposta por manter vivas ámbalas dúas por separado.

Poñendo na balanza, ademais, os negativos efectos que a reducción de competencia ten para clientes e empresas e o empobrecemento que supón a desaparición dun certo sistema financeiro propio, con diversidade de opcións e modelos de negocio –a cota que se perde vai inevitablemente a máns de entidades foráneas. E tamén para a coesión territorial –porque a coesión dun país non aumenta por ter unha única cabeza máis grande senon preservando diferentes centros e unha certa diversidade de estruturas e estratexias. ¿Canto vale iso para o país? ¿cal sería o custe que habería que asumir para garantilo?. Iso é o que non saberemos nunca -¿ou si?- porque quen tiña que facelo non formulou a pregunta ou non deixou formulala.

Coa “due diligence” pasa como na Dilixencia de J. Ford, quedamos atrapados fronte aos apaches que son os que formulan a pregunta. Ou somos quen de abrir todas as opcións máis alá do abano que o Banco de España nos quere impoñer –tentando radicalizar un modelo financeiro fracasado- ou senón, pensando en clave galega, non hai elección. A mágoa neste escenario é que parece que xa non temos foraxidos nin cabalería para romper o cerco. Seica non somos quen de sair da Dilixencia. Pois, se é asi, temos o que merecemos. E poñamos unha vela ao apostolo para que esa fusión sexa a estación termini, porque aínda poden ter a tentación de fusións piores, realmente piores. Tamén na Dilixencia ía aquel banqueiro que “arriscando a vida para cerrar grandes t-ratos” realmente fuxía levando consigo os fondos do banco.